Een tijdje geleden kregen we van onze dochter en schoonzoon de vraag of we het leuk vonden om een weekendje mee te gaan naar Drenthe. Nou…..ja dus, superleuk! Tijdens het weekend hebben we een paar mooie (korte en langere) wandelingen gemaakt.
De eerste: ‘Naar de hunebedden’ begint bij het Hunebedcentrum in Borger. Het is een wandeling van ongeveer 5 kilometer en de route (op papier) is verkrijgbaar bij het centrum of via www.hunebedcentrum.eu.
Direct bij de start ligt het grootste hunebed van Drenthe: de D27. Dit hunebed is 22 meter lang en heeft ook de zwaarste deksteen (20.000 kilo!).
De wandeling gaat langs glooiende weilanden en akkers richting het bos. In het bos ligt een klein natuurgebiedje met een voor Drenthe typisch landschap van zandverstuivingen, heide en bomen. Aan het einde van het bos, iets over de helft van de wandeling liggen twee grafheuvels (uit de bronstijd) en meerdere hunebedden. De mooiste is toch wel hunebed D21 dat bijna vergroeid lijkt te zijn met een beuk.
Daarna loop je langs een kunstwerk ‘de gewichtheffer’ en volgt een wat saaie rechte weg terug naar het Hunebedcentrum. Al met al een leuke wandeling waarbij je ook nog wat te weten komt over de geschiedenisvan het gebied.
Een ijsje in het leuke dorpje Borger geeft weer voldoende energie om nog een stukje te lopen. Vanuit het park waar we zitten (Roompot Lunsbergen) steken we de weg over en via een smal bospaadje komen we uit bij het Lunsveen; een werkelijk prachtig vennetje met een bankje in de zon. En tja, dan is het zitten en genieten van de natuur. Er gaat hiervandaan een wandeling maar die moet maar even wachten.
De volgende ochtend gaan we, inclusief viervoeter Nelson, vroeg op pad naar het Lunsveen. De bedoeling is om de wandeling daar te gaan lopen. Het vennetje is zo mogelijk nog mooier dan de dag ervoor. Een lichte damp hangt boven het water en in combinatie met de net opgekomen zon zorgt dit voor een mooie sfeer. We blijven maar staan om het in ons op te nemen, want zitten is waarschijnlijk blijven zitten en dat is niet de bedoeling. Dus door met de wandeling.
Een stukje verder staat een kudde schapen een beetje voor zich uit te staren over de heide. Om ons heen veel vogelgeluiden en verder rust. Echt genieten zo.
Verder op het pad komen we een rund tegen met een jong. Deze staan midden op het pad en het lijkt ons beter ze niet te dicht te naderen. Er omheen is ook geen optie, dus tot zover het volgen van de uitgezette route. Maar het gebied is zo mooi dat een ander pad nemen geen straf blijkt en zo komen we na een kleine twee uur voldaan terug bij het huisje. Op tijd voor het ontbijt.
Later die dag lopen we nog een stuk door een honden losloop gebied nabij Schoonloo en komen tot de conclusie dat dit stukje Drenthe wel erg mooi is.
De rode heidelucifer
Tijdens de ochtendwandeling viel mijn oog op kleine rode stipjes in het gras en tegen een boomstronk. Dit bleek de rode heidelucifer te zijn (naam gevonden dankzij de Obsidentify app). De rode heidelucifer (best logische naam) is een staafvormig korstmos die vrij algemeen voorkomt in lichte bossen, heide, stuifzanden en duinen. Ik had deze soort eerlijk gezegd nog nooit gezien en het deed me een beetje denken aan het bekertjesmos uit mijn blog ‘Erg klein’ maar dan met een rood topje. Ook bij deze opname heb ik gebruik gemaakt van focus bracketing (zie ook de blog ‘Erg klein’).
Wil je op de hoogte blijven van nieuwe blogs of nieuwe foto’s in de galerij? Abonneer je dan op mijn nieuwsbrief of volg mij op instagram: @andygeertsma
Wil je op de hoogte gehouden worden van nieuwe blogs?
Want to be notified of
new blogs?
1 comment
Wat een leuke blog weer. Het was een gezellig weekend!