Macro fotografie vind ik erg fascinerend en tegelijkertijd ook best lastig. Veel van de onderwerpen zijn kleine en erg bewegelijke insecten die er lol in lijken te hebben om, net op het moment dat je ze scherp in beeld hebt, weg te vliegen of te bewegen. En doordat je zo dicht op je onderwerp komt, is het deel van het onderwerp dat je scherp op de foto krijgt erg klein en de voor- en achtergrond al snel onscherp. Soms is dat het effect dat je wilt bereiken, maar op andere momenten wil je juist net iets meer van het onderwerp scherp in beeld. Bij onderwerpen die wat rustiger bewegen of zelfs stilstaan maak ik vaak gebruik van focus bracketing. Bij mijn Olympus camera (tegenwoordig OM-systems) zit de focus bracketing functie ingebouwd en doordat ik het onder een snelkeuzetoets heb geplaatst is het ook snel toegankelijk.
Nu heb ik al meerdere keren het woord focus bracketing gebruikt maar wat doet dit nu precies? Kort gezegd maakt de camera met deze instelling een aantal opnames met steeds een iets ander deel van het onderwerp scherp en monteert deze beelden vervolgens in de camera tot 1 foto. Hierbij zorgt de camera ervoor dat juist de scherpe delen van de beelden gebruikt worden. Het resultaat is een foto waarin een groter deel (in diepte) van het onderwerp scherp is.
Naast focus bracketing bestaat er ook focus stacking. Bij deze techniek maak je handmatig, of met behulp van een functie in de camera, meerdere beelden waarin het scherptepunt steeds iets wordt verlegd. Daarna voeg je deze beelden, met behulp van speciale software, op de computer samen tot 1 scherp beeld. Voordeel is dat je veel meer beelden kunt maken en zelf meer controle hebt. Nadeel is dat het meer werk is en je pas nadat je de beelden op de computer verwerkt hebt het eindresultaat kunt beoordelen. Ik beperk me voorlopig tot focus bracketing, dit vind ik namelijk al lastig genoeg :-).
In bovenstaande voorbeeld is duidelijk te zien hoe de uiteindelijke foto wordt opgebouwd. De eerste foto is vooral scherp aan de voorkant en daarna verplaatst de scherpte zich per opname naar achteren. Totaal 8 beelden met een verschillend scherpstelpunt, samengevoegd in de camera tot het uiteindelijke beeld (laatste foto).
Op de grote foto staat het fijn bekermos (Cladonia chlorophaea). Dit is een korstmos uit de familie Cladoniaceae. Het komt voor op dode bomen, boomstronken en boomtakken, op de grond, op steen en op hout. Het komt over de hele wereld voor, op alle continenten, inclusief Antarctica en Groenland. Het groeit in naald- en gemengde bossen, maar ook in open gebieden, meestal op hout, maar ook op bryophyten en op zand- of humusbodems. In Nederland komt het vrij algemeen voor. bron: wikipedia
Helemaal automatisch gaat focus bracketing (gelukkig) niet. Je maakt voordat je afdrukt onder andere zelf de keuze hoeveel beelden de camera moet maken (in mijn camera gaat dit tot maximaal 8 beelden). De keuze is deels afhankelijk van het gewenste scherptediepte effect maar ook van het onderwerp. Daarnaast heeft ook hier het gekozen diafragma effect op hoeveel je uiteindelijk scherp op de foto krijgt. Het blijft dus een zaak van veel oefenen en uitproberen en daar ben ik nog druk mee bezig.
In een volgende blog zal ik nog wat verder op dit onderwerp ingaan en mijn ervaringen delen.
De foto van het fijn bekermos is eind januari gemaakt aan de rand van de Zilvense heide nabij Eerbeek/Loenen, een prachtig gebied met mooie fiets- en wandelpaden. Het blauwe kader op de foto hierboven geeft ongeveer aan waar het bekermos zat. Laag op de grond dus en ook erg klein. Ik had voor het eerst mijn statief bij me en daar was ik heel blij mee. De sluitertijd was 1 seconde (per foto) en als de camera vervolgens 8 foto’s maakt om ze daarna samen te voegen, dan is dit niet uit de hand te doen zonder dat je beweegt.
1 comment
Fascinerend, zowel de uitleg als de uiteindelijk prachtige foto! Heel leuk om ook de verhouding te zien ten opzichte van de omgeving doordat je de situatiefoto hebt bijgevoegd.